Vetrek naar Amerika

Wekker loopt af om 5u30, maar bedje voelt zo goed dat ik nog even blijf liggen tot 6u. Maar dan moet ik eruit, D-day is aangebroken... aan de ene kant ben ik best zenuwachtig en blij dat ik mag vertrekken, aan de andere kant komt het besef dat ik deze keer écht afscheid moet nemen van verschillende mensen.

Ik besluit dan ook om eerst naar Charlotte te gaan om mijn laatste boterkoek en om echt afscheid te gaan nemen. Eerst alle praktische zaken regelen en de broodjes betalen... en dan het moeilijke werk. Terwijl Charlotte nog even naar de winkel moet, dringt het écht tot me door dat ik er weg ga... traantjes blijven dan ook niet uit! Ik ga het daar zo erg missen... maar ik kom ook zeker terug!

Terug thuis nog even checken of ik alle belangrijke documenten mee heb en dan auto laden... want er moeten toch 4 koffers in (2 grote, 2 kleine). Vreemd dat je je hele verleden en heden in een aantal tassen probeert te proppen... onmogelijk en daarom blijven ook veel spulletjes thuis. Maar de herinneringen kan ik uiteraard wél allemaal meenemen.

Met z'n allen rijden we naar Zaventem... eenmaal daar aangekomen laat ik eerst mijn trekkingsrugzak inpakken, zodat hij zeker nergens blijft aan haperen en niet kan openscheuren. Alles voor de zekerheid :-)

Ik met mijn véél te zware (22,1 kg)
trekkingsrugzak

Trekkingsrugzak laten inpakken
(voor de geïnteresseerden: kost 5 euro per object)

Daarna eerst gaan inchecken. Net op tijd, want slechts 2 personen voor mij, maar daarna komt er een hele groep inchecken. Inchecken gaat dan ook erg vlot, zodat er nog tijd is om iets te drinken. Terwijl je samen een laatste glaasje drinkt voel je de spanning hangen, want iedereen weet dat er hoe dan ook een afscheid volgt.

Ik met Siebe

Christel, Siebe en Ilse (leuk hoe een kindje gewoon z'n ding
doet en zich nergens iets van aantrekt!)

Ilse met papa

Afscheid valt ons allen zwaar, maar er worden alsnog enkele foto's genomen. Nog eens zwaaien als ik net door de douane ben en nog een laatste glimp opvang van iedereen die meegekomen is.

Ik met Katrijn en Inne

Papa, Katrijn, ik, Inne en mama (de traantjes probeer ik
nog te verstoppen, maar tevergeefs)

Christel, ik en Peter (de laatste foto met als gevolg dat
de traantjes niet meer te verstoppen zijn)

Nog een laatste keer zwaaien voor ik
de douane passeer

Daarna moet ik mezelf even tot bedaren brengen en door gaan naar de bagagecontrole. Normaalgezien een vrij strenge controle, maar deze keer was het meer van 'loop maar gewoon door, we hebben geen zin om te werken'. Schoenen moesten niet uit, vloeistoffen moesten niet afzonderlijk, pc mocht weggeborgen blijven... tja, ik heb er geen probleem mee, dan ben ik er sneller door. Uiteindelijk aan de gate moet ik dan toch nog een uurtje wachten voor het inschepen kan beginnen. Ik kijk ondertussen naar de opstijgende en landende vliegtuigen en stuur de kenmerken van het vliegtuig nog even door. Op die manier kon mijn vliegtuig mooi gefotografeerd worden door papa.

Op het vliegtuig heb ik jammergenoeg niet echt een ideale plaats. de indeling is 2-5-2. Ik zit helemaal in het midden op een mannenrij. Ik hoop er het beste van te maken en hoop dat mijn medepassagiers iets te vertellen hebben... jammergenoeg moet ik mijn mening herzien. rechts van me zitten twee ICT-mannen in kostuum. Die praten alleen maar over werk en computers en het duurt dan ook niet lang voor de pc's worden bovengehaald en er wordt gewerkt. Niet bepaald boeiend. Rechts van me zitten 2 mannen die elk afzonderlijk reizen. De verste zit constant verdiept in een leesboek. Die vlak naast me leest in een of andere cursus (in een taal die ik niet kan lezen). Zucht... Na de lunch verrek ik iets in mijn nek. Enorm vervelend, want blijft bijna de hele vlucht een zeurende pijn. Kort na de kleine verrekking krijg ik ook een enorme kramp in mijn kuit. Ik hoop maar dat het hier bij blijft... Ik besluit een beetje te slapen, want niet veel nachtrust gehad. Gelukkig heb ik een nekkussentje bij. Maar 8u vliegen zonder praten wordt zelf mij na enkele uren te veel... ik haal dus mijn chocoladebolletjes boven en probeer daardoor een gesprek aan te knopen. Niemand is echter geïnteresseerd in een chocoladebolletje (nochtans héél lekker), behalve de man links van mij. Ik spreek engels (omwille van de onleesbare cursus en omdat hij engels praatte aan telefoon voor vertrek). Na een kort gesprek blijkt dat hij nederlands spreekt :-) ook goed. Niet echt een heel lang gesprek geweest, maar toch best interessant... Want de cursus die hij heeft is in het Zweeds geschreven. Hij is oorspronkelijk van Zweden, maar woont in Engeland. Daar studeert hij in Wales. Zijn voorlopige verblijfplaats is echter in België gelegen, omdat hij daar als journalist werk. Hij is nu onderweg naar Washington voor 3 dagen, daarna 3 dagen naar LA en dan terug naar België.

Zo kom ik rond 20u belgische tijd dan eindelijk aan in Washington. De overstap verloopt heel vlot. Papieren laten checken, vingerafdrukken controleren, bagage ophalen, bagage terug afgeven, even aanschuiven voor de handbagage controle... als alles op de band ligt (in een welbepaalde volgorde om snel door te kunnen gaan), vind ik dat het net iets te lang duurt voor mijn koffertje komt... en ja hoor, 'Whos bag is this?' ja, lap, heb ik het weer... bijna vergeet ik nog mijn gsm, die de jongen na mij gelukkig nog even komt brengen. Dus, controle van handbagage. Die overigens goed volgepakt zit tot 16kg met heel veel breekbare dingen... Alles wordt er stap voor stap uitgehaald en gecontroleerd. Alles gaat afzonderlijk door de scanner, maar uiteindelijk blijkt alles in orde. Krijg ik wel nog even mee dat beren niet toegelaten zijn (haha, grappig!) ik heb er namelijk 3 in mijn bagage zitten. Deze keer ook een nieuwe controle gehad, met een papiertje over mijn handen, om te controleren op drugs en andere stoffen.

Daarna wil ik toch even verwittigen dat ik goed aangekomen ben. Jammergenoeg heb ik echter geen bereik met mijn gsm... dus op zoek naar een betaaltelefoon, wat niet zo simpel bleek, want ze hadden ze net bijna allemaal weggehaald. Uiteindelijk toch één gevonden, blijkt dat ik enkel met muntjes kan betalen. Die heb ik niet, dus moet ik eerst gaan wisselen. Ik ga dus een winkel binnen, maar daar kan ik niets gewisseld krijgen als ik niets koop... zucht, volgende winkel dan maar. Ondertussen begint de tijd toch wat te dringen, want binnen half uurtje begint het inschepen al. Ik slaag er eindelijk in om Thomas te telefoneren. Hij kan op die manier iedereen op de hoogte brengen en daarna brengt papa ook nog Charlotte, Dana en Nele op de hoogte. Zo lukt het dus toch om iedereen te verwittigen en gerust te stellen.
Tijdens het wachten voor het inschepen praat ik met Eric. Hij zat ook op het vliegtuig vanuit Zaventem. Hij was nu terug op weg naar Denver, waar hij sinds september woont. Hij heeft nog geen werk gevonden. Hij is fotograaf en wil graag als fotograaf aan de slag op de skipiste. Dit blijkt echter moeilijker dan gedacht. Hij was nu een weekje naar Frankfurt geweest omdat de papa van zijn vriendin 50 werd. Zijn vriendin volgt binnenkort ook naar Denver om te gaan werken in een hotel. Dit is echter slechts tijdelijk, ze studeert namelijk nog (toerisme). Hopelijk kan ze dan volgend jaar definitief naar Denver verhuizen en heeft Eric tegen dan ook werk gevonden.
Eindelijk mag ik (als laatste groep) opstappen... mijn handbagage is echter te groot voor dit relatief kleine vliegtuig en ik moet het dus laten inchecken. Gelukkig moet ik hiervoor niet bijbetalen, maar ik zit er toch wat mee in, want al mijn waardevolle, persoonlijke en breekbare dingen zitter er in. Hopen dus maar dat alles in één stuk terug komt.

Aangekomen in Denver wil ik gewoon zo snel mogelijk naar Thomas... Ik kijk toch eventjes hoopvol of Thomas niet staat te wachten, maar zie hem niet en dus loop ik verder. Ik besluit eerst langs te gaan om aan te geven dat ik er ben voor mijn shuttle. Daar blijkt echter een probleem, want volgens hen is er niets gereserveerd. Vreemd, want Thomas zei dat hij dat had gedaan. Ik besluit Thomas op te bellen om nog eens na te vragen. Op zoek dus naar een telefoon. Die blijkt de andere kant op dan de bagage-claim en dus kies ik er voor om mijn koffers eerst op te halen. Ik zie mijn koffer al op de band en loop er snel naartoe om hem niet uit het oog te verliezen. Daarbij merk ik helemaal niet op dat ik Thomas voorbij loop en ook mijn naam niet hoor als Thomas me roept. Als ik mijn koffer van de band haal staat Thomas er opeens en het moet even tot me doordringen dat hij het echt is. Maar daarna vlieg ik hem in de armen!
Nog even mijn andere tassen van de band plukken en dan een taxi nemen. Dit komt uiteindelijk wel vrij duur uit (62 dollar), maar we zijn wel in een klein half uurtje op het appartement (met de shuttle minsten 1,5u onderweg).

Bij aankomst op het appartement heeft Thomas ook nog een kleine verrassing! Hij heeft een hele mooi bos rozen gekocht en een prachtige vaas! Wat het ik toch geluk met mijn ventje!

De koffers worden verzameld en we besluiten nog een hapje te gaan eten. Na mijn lunch op 13u belgische tijd heb ik enkel nog een klein broodje gegeten om 19u. Tegen de tijd dat ik hier ben is het al 3u belgische tijd maandagochtend. Dus ik had reuzehonger! We zijn pizza gaan eten in goosetown. Lekker!

Mijn koffers

Mijn koffers

Thomas en z'n Salvation (vindt het nog een
redelijk bier dat hij reeds gedronken heeft
en dus besluiten we beide dit te nemen)

Ilse en haar Salvation (staat er van versteld dat ze hiervoor 5 dollar vragen!)

Eindelijk eten!!!

Zo, dat was onze eerste avond hier... Daarna toch besloten om relatief vroeg (22u of 6u belgische tijd) te gaan slapen, want ik was toch best moe. Plan was om redelijk lang te slapen, want Thomas moest pas werken om 9u. Maar zoals altijd bij mij, deed ik het omgekeerde en was ik om 6u45 klaarwakker!

Vanmorgen voornamelijk veel geskyped. Leuk om iedereen al terug te kunnen zien en toch weer eventjes te kunnen praten. Daardoor blijft het werk hier wel een beetje liggen. Na het middageten samen met Thomas besluit ik toch eens in gang te schieten. Ondertussen al een deel van mijn koffers uitgepakt en een deel van het appartement herschikt. Niet gemakkelijk om alles een plaats te geven in een appartement die uiteindelijk al volledig in gebruik is. Maar ik kom er wel uit :-)

Eenmaal alles op orde staat (nu is het namelijk of er hier binnen een bom ontploft is) neem ik jullie mee voor een rondleiding door ons appartement. Nu ik er aan denk... tijdens het koffersuitpakken kwam ik ook de heerlijk Jules Destrooper koekjes tegen die we van Céline en Ben kregen... en hoewel ze er gewoon uitzagen, was dit het resultaat...

De iets dikkere koekjesdoos

De zelfmoordterroristkoekjes

Keep posted for more!