Kerstboom versieren

Na eventjes zoeken vinden we een mooie set kerstballen, een piek, een kleedje voor onder de boom en een slinger... en dit is het resultaat!

Onze boom

Lichtjes!!

Ilse is superblij met de piek!

Nog de laatste kertballen ophangen

Eindresultaat

Einderesultaat als alle andere lichten uit zijn

Wij zijn in ieder geval van plan om er een mooi kerstfeest van te maken, ook al zijn we zo ver weg van iedereen. We hopen dat we via skype e.d. ook samen met jullie kunnen vieren! Let the countdown begin...

Weekend

De zaterdag hebben we dan toch niet zo heel erg veel meer gedaan. Het is vooral een rustig dagje thuis geworden, met een heerlijke steak op het menu 's middags. 's avonds hebben we naar Shutter Island gekeken, echt een goeie film en zeker een aanrader!

Lekkere steak met pepersaus, spinazie en puree :-)

Zondagnamiddag zijn we gaan winkelen... we wilden graag nog enkele dingen kopen. En zo komt het dat er nu reeds een kertboom (een prachtexemplaar, al zeggen we het zelf) in ons appartementje staat (foto's zullen later volgen, als hij wat versiert is). Daarnaast zijn we ook gaan kijken voor een gsm voor mij. Een mooie korting gekregen op de aankoop van mijn gsm doordat we een 2-jarenplan hebben afgesloten. Daarnaast kregen we ook nog eens gratis accesoires (die we zelf mochten kiezen) voor 100 dollar, dus dat is al eens de moeite. We hebben dan ook gezorg dat we aan 100 dollar zaten, want zo'n kans heb je nu eenmaal niet altijd. De verkoper keek wel nogal verbaasd, dat we effectief zoveel accesoires hebben meegenomen, maar hé, hij moest het maar niet voorstellen hé ;-)



Kerstboom aan the mall

'Ijspaleis' in the mall, waar je de kerstman
kan ontmoeten

My new phone

My new phone's slide

Deze morgen werden we wakker gemaakt door het schrapen van de weg en de auto's... ja, het heeft hier ondertussen ook gesneeuwd en voorlopig blijft het liggen. Toch kunnen we niet klagen van de temperatuur, want onverdag toch nog steeds boven het vriespunt, wat in België toch anders is momenteel...

Sneeuw (door het venster van ons appartementje)

Thanksgiving en black friday

Zo, onze eerste 'feestdag' samen zit er hier op... 't was eigenlijk niet veel speciaals. Ja, er liggen al een week alleen maar kalkoenen in de winkel, maar voor de rest was er niet veel te merken van Thanksgiving. Wij moesten wel naar de winkel die dag, want melk e.d. nodig. En daarvoor was Thanksgiving ideaal, want heel rustig op straat en in de winkel en dus heel relaxed. Buiten naar de winkel gaan hebben we ook nog een korte wandeling gemaakts langs het water.

Tussen de huizen en draden door een zichtje op de
besneeuwde bergtoppen

Een half bevroren "watervalletje" (het was de nacht
voordien -14°C geweest)

Hetzelfde "watervalletje"

Nog even een boterkoek eten voor we met ons
volgeladen winkelkarretje aan de terugwandeling van
een half uur beginnen

Black friday is de dag na Thanksgiving waarop er heel veel solden zijn. 't is er eigenlijk nogal over. Sommige winkels gaan al open om 4u 's ochtends! Wij besluiten toch iets langer is ons bed te liggen en vertrekken tegen de middag naar de winkel. We hadden nog een warme vest nodig, nu de dagen kouder beginnen worden... en een vest hebben we zeker gevonden! Eentje waarmee we héél lang kunnen doen!

Ilse met haar nieuwe jas :-)

Thomas met zijn nieuwe jas :-)

Ja, zo zijn we helemaal klaar voor de koude dagen... én bovendien helemaal geëquipeerd voor te wandelen, te fietsen of gewoon voor in de stad. Dus koud zullen we zeker niet hebben!
Verder heeft Thomas ook GT5 gekocht (hoe kan het ook anders?! ;-) ). Wel een heel mooie game, dus ideaal voor de koude winterdagen.
We zijn ook nog iets gaan eten in Burger King... en sorry Charlotte, maar ze hebben hier nier meer van die hoedjes! (maar moest ik er ooit eentje vinden, stuur ik het direct op! ;-) )

Verder momenteel niet veel speciaals. We zijn nog steeds op zoek naar de simpele dingen (zoals vanillesuiker en zelfrijzende bloem), maar ik begin toch ook al wel een beetje mijn weg te vinden in de winkels hier.

Ohja, Thomas vertelde gisteren ook dat hier een fitnessruimte is... had ik dat nu eens eerder geweten! Ik zit hier al twee weken en nu komt hij daar mee af ;-) maar ik zie hem nog graag hoor! :p


Vandaag proberen wij nog enkele praktische dingen in orde te krijgen en gaan we misschien nog eens een stapje zetten.


Groetjes,

Ilse en Thomas

de dagdagelijkse dingen

De voorbije twee dagen ben ik praktisch de hele tijd binnen gebleven. Dit had vooral te maken met het feit dat ik nog wat werk had in huis en dat ik ook supermoe was. Ik word alvast een superhuisvrouw (al zeg ik het zelf :p)! Eergisteren voor het eerst mijn wasrekje uitgetest, met succes! Verder niet echt veel speciaals gedaan. ’s Avonds zijn we samen met Stijn naar Costco geweest. Costco is een grootwarenhuis, waar je beetje vanalles kan vinden (te vergelijken met de Macro in België). ’t Grootste probleem is dat je meestal verplicht bent grote hoeveelheden te kopen, wat niet evident is als je diepvries niet al te groot is. Hoe dan ook, zelf daar vind je eigenlijk amper wat je zoekt. Gelukkig heb ik daar wel bladerdeeg gevonden (al is het een pakket van 8 vellen).

Gisteren dan terug voornamelijk het huishouden gedaan. De badkamer eens onder handen genomen. En ’s middags lekker bladerdeeghapjes met appeltjes en brie klaargemaakt. (nogmaals merci hé Charlotte!). ’t was zéér lekker, al mochten er iets meer kruiden bij, onthouden voor de volgende keer dus. :p

How to

Thomas in de aanslag ;-)

Eindresultaat

Ook ’s avonds maak ik iets lekkers klaar, want liefde gaat door de maag hé ;-). Ik maak gevulde paprika’s met gehakt en tomaat en maak die klaar in een zelfgemaakte bouillon (bouillonblokjes hebben we nog niet gevonden, ook paneermeel hebben we nog niet in huis). Dank je wel, mama, voor het recept! Ik heb het wel wat moeten aanpassen à la minute, maar 't is toch gelukt. Beetje onzeker of het wel goed ging smaken. Het zag er wel goed uit… Maar het is zeker ook bevallen!

Gevulde paprika's voor ze in de oven gaan

Ziet er goed uit hé

Gevulde gele paprika met overbelichte rijst :p

Omvergevallen groene paprika met overbelichte rijst :p

Zoals beloofd neem ik jullie ook eventjes mee op een korte rondleiding in ons appartement. In volgorde van verschijning:

- de inkomhal, compleet met artistieke kunst van Thomas

- de mini-badkamer, maar toch erg functioneel (en niet veel kuiswerk! ;-) )

- onze slaapkamer, met aandacht voor de lieve beertjes en ons graffiti-schilderij

- onze inbouwkast in de slaapkamer

- de inbouwkast in de gang (tussen badkamer en slaapkamer), die voornamelijk wordt gebruikt als voorraadkast

- de living

- de keuken met de véél te grote frigo ;-)

- de inhoud van de véél te grote frigo

- op het einde nog een kort stukje gang (die wordt nog in een volledig nieuw kleedje gestoken!)

Weekend

Vrijdag 19 november

Gisterenavond moesten we nog de verzekering van Thomas z’n werk in orde brengen. Dat moest gebeuren voor de 19^de, dus de tijd begon toch wat te dringen. Het lijkt eenvoudig, maar dat is het zeker niet. Je kan kiezen tussen een geel, een blauw, een groen of een rood plan. Thomas had tot nu toe een blauw plan en betaalde daarvoor 40 dollar in een maand. Ons eerste idee was om ook dit jaar terug blauw te nemen, maar nu voor ons beide. Na even opzoekwerk bleek dat het ons dan 200 dollar in de maand ging kosten… En dat vonden we dan weer wat veel. Dus wat herbekeken en vergeleken en zo kwamen we dan toch uit bij het gele plan. Op die manier hebben we het maandelijks bedrag kunnen terugschroeven tot 150 dollar inclusief tandarts en oogarts. Toch iets beter. (verschil tussen de plannen zit hem dat je bij het gele plan een bedrag hebt dat je zelf moet betalen als je bijvoorbeeld wordt gehospitaliseerd. Pas na het betalen van dat bedrag komt de verzekering in grote mate tussen. Bij het blauwe plan komt de verzekering onmiddellijk tussen. Er zijn ook nog enkele verschillen tussen de kosten van doktersbezoeken.)

Nu goed, we willen dat dus in orde brengen, maar blijkt dat er toch enkele struikelblokken zijn. Allereerst moet ik worden toegevoegd als ‘dependant’ van Thomas. Dat zou geen probleem mogen zijn, gezien we getrouwd zijn, ware het niet dat je slechts één maand tijd hebt na het huwelijk om deze verandering door te geven… Dus daar stopt het al voor mij. We besluiten in ieder geval de verzekering voor Thomas in orde te brengen en morgen eens langs te gaan op het werk daarvoor. Gelukkig konden ze het daar wel nog aanpassen en ben ook ik vanaf januari verzekerd (wat dus betekent dat ik de komende 1,5 maand niet verzekerd ben…)

’s avonds gaan we, samen met Stijn, naar Park & Co. Het is een gezellig cafeetje waar je enkele Belgische bieren (Leffe en Hoegaarden) kan drinken. Als we echter ons eten en drankje willen bestellen, blijkt dat ze geen Leffe meer serveren. Jammer. Ik kies dan voor een Mathilde, wat ik overigens eerst kon proeven voor ik effectief bestelde. Niet slecht, een goed biertje tegen de dorst. Thomas kiest voor een Tank. Omdat ik echt reuzenhonger heb kies ik een ‘regular burger’, ik ben namelijk toch vrij kieskeurig en hun specialiteiten lust ik niet. Maar smaken doet hij des te meer!

Eerste Amerikaanse hamburger

Na een hapje te hebben gegeten, verhuizen we naar de bar. Gezelliger om te zitten en betere bediening. Al snel komt Shawn onze bestelling opnemen. Hij snapt direct dat ik Thomas’ vrouw ben, want Thomas heeft al regelmatig iets verteld en natuurlijk ook dat ik binnenkort verhuisde. Omdat we het bier toch niet zo super vinden, besluiten we voor een ander drankje te gaan… Ik heb zin in een Boswandeling, maar dat kennen ze uiteraard niet. Ik besluit dan maar iets te vragen met Kokos, Banaan en Ananas, een eigen creatie van Shawn. En tot mijn verbazing is het niet alleen heel erg lekker, maar ook echt verfrissend en zeker een aanrader! Thomas drinkt een Manhattan, ik heb er even van geproefd, maar voor mij toch écht te veel alcohol. Ik besluit de rest van de avond bij mijn speciale drankje te blijven. Wanneer de manager langs komt, kijkt hij verbaasd als hij ziet dat zijn vaste klanten geen bier drinken… wij verdedigen ons met het feit dat er geen Leffe te verkrijgen is en dat we bovendien al een biertje hebben gehad. Dit blijkt echter geen al te goed excuus, want al snel volgt een opmerkingen als ‘Beer before liquor, you can’t get any sicker’. Klinkt in ieder geval niet goed, dus hopen maar dat het allemaal zal meevallen. Thomas drinkt later ook nog een Martini dry, maar ook dat is voor mij net iets té veel van het goeie. Ook Thomas zal het bij deze ene keer later, want toch wat te bitter om te drinken.

Ik bestel bij mijn tweede glas ook nog enkele ‘Buffalo Chicken Wings’ om toch iets te knabbelen te hebben. Bedoeling was vooral om iets trager te drinken (niet dat ik er last van had, maar het ging nu eenmaal vlot binnen) en wat afwisseling te hebben. Maar dat was dan toch buiten deze chicken wings gerekend. Ze waren écht pikant, zo pikant dat wanneer je ze naar je mond brengt en nog even een klein beetje lucht hapt alvorens je tanden in het zachte vlees te zetten, je meteen begint te hoesten. En dus het stukje kip terug neer legt om het later nog eens te proberen. Uiteindelijk valt het wel mee als je eenmaal een hapje hebt genomen, maar de eerste hap van elke chicken wing is toch even op de tanden bijten.

Na onze drankjes te hebben genuttigd besluiten we nog een spelletje Shuffle-board te spelen. (We hebben er momenteel geen foto's van en vond niet direct terug op internet. Ik zorg de volgende keer voor fotomateriaal). Bedoeling is dat je 21 punten scoort, door de schijfjes over het vlak te schuiven. Op het einde heb je dan vakken met 1, 2, 3 of  4 punten. Het verschil tussen de punten van je tegenstander en jezelf is het aantal punten dat je krijgt. Vb. Thomas heeft 6, Ilse heeft 4, dan krijgt Thomas 2 punten. Buiten een zo’n hoog mogelijk aantal punten scoren is het ook handig als je er in slaagt de schijven van de tegenstander van het bord te krijgen. Klinkt gemakkelijk, maar het vraagt toch enige concentratie en behendigheid.

We krijgen ook nog een gratis Whiskey van Shawn en laten die dan ook niet staan.

Iets na 12uur besluiten we dan toch naar huis te gaan. Ik ben ondertussen écht moe en wil gewoon in mijn bedje kruipen. Ik kijk er naar uit om eens wat uit te slapen dit weekend!

Zaterdag 20 november

Maar daar wordt anders over beslist… iets na 7u krijgen we een telefoontje. We zijn nog niet wakker genoeg om direct uit ons bed te springen en op te nemen. Wanneer het bellen stopt, besluiten we toch eens te zien wie het was. Blijkt het Christel te zijn. We vragen ons af waarom ze zo vroeg ons opbelt… zou er iets gebeurd zijn? We maken ons toch wat zorgen en bellen even terug… blijkt er helemaal niets aan de hand, maar is Christel haar gsm wat aan het uittesten. :p

Ik probeer nog eventjes te blijven liggen en terug wat te slapen, maar tevergeefs. Kort daarna sta ik dan ook op, want blijven liggen lukt me niet. Ik voel me bovendien ook niet 100% en mijn buik protesteert wat (zou de manager dan toch gelijk hebben gehad?). Thomas blijft nog even liggen. Al enkele dagen heeft hij wat last van de sinussen en dit komt vandaag ook wat meer tot uiting. Hoofdpijn en een verstopte neus zorgen er voor dat Thomas wat langer in bed blijft en nog wat slaap probeert in te halen. In tussentijd schrijf ik de blog, zodat ook jullie dit weekend nog wat leesvoer hebben ;-)

In de namiddag besluiten we naar The Mall te gaan en wat extra huishoudspulletjes in huis te halen. We gaan eerst nog bij ‘The Smiling Moose’ een broodje eten ‘The mighty Mo’. Lekker, vettig, maar lekker! Een hele trip terug met onze nieuwe aanwinsten… gelukkig hebben we een winkelkarretje ;-)

Een klein droogrekje! (maar beter dan niets)

Onze tweede wasmand (Eentje was te weinig
nu we hem met twee moeten delen)

Ons schoenrekje

Ons opgeplooid winkelkarretje

Ons winkelkarretje (die we Jeff genoemd hebben)

Thuisgekomen steken we eerst alle gekochte spulletjes in elkaar en schikken we ze in ons appartementje. Nog even een heerlijke spaghetti klaarmaken en dan wat relaxen, de afwas is voor morgen.

Ik kruip vroeg in mijn bed, want ben doodop. Thomas kijkt eerst nog wat tv, want voor hem toch net te vroeg om te gaan slapen (ik ben gaan slapen om 21u).

Zondag 21 november

Ik slaap het klokje rond en heb daar ongelofelijk veel deugd van! Nog even de lavabo ontstoppen (dat product stinkt écht!) en daarna de computer aan om te skypen en te bloggen terwijl Thomas nog even naar het werk is. Plan was om veel tijd door te brengen buiten vandaag, want een stralende zon. Maar een klein uurtje later is het volledig dichtgetrokken en zit het er maar een grijze dag uit. Straks gaan we waarschijnlijk nog naar Downtown (Denver centrum).

Deze nacht kregen we ook terug een telefoontje om 1u… gelukkige hadden we het deze keer niet gehoord, want GSM lag in de keuken… Misschien een goed idee om gsms uit te testen op momenten dat wij wakker zijn? ;-)

We zijn deze namiddag nog naar Denver centrum geweest. Eventjes door de winkelstraat gelopen. Niets gekocht. Wel een héél tof jasje gezien, maar jammergenoeg te duur (180 dollar). 'k zal wachten tot het solden zijn :p. We hebben wél een heerlijke chocomelk gedronken met een franse pannenkoek in Crêpes 'n crêpes.

Warme choco mét slagroom!

Blueberries and sugar crêpe

Lekker!!!

Naar "the mall"

Heel leuk om te zien dat zoveel van jullie de blog volgen! Maar wij zijn ook benieuwd naar jullie verhalen uit België, dus voel je vrij om ook jullie verhaal ergens neer te pennen of als reactie op een van onze berichten te posten.




Gisteren en vandaag heb ik niet zo heel erg veel gedaan. Voornamelijk huishoudelijke taakjes en wat gerust. Want ik ben echt heel erg moe. Ik denk dat mijn vermoeidheid van de vlucht nu pas uitkomt en dat in combinatie met een lager zuurstofgehalte in de lucht zorgt er voor dat ik niet veel energie over houd.


Vanmiddag zijn Thomas, Stijn en ik Grieks gaan eten. Was lekker en ik moet niet koken vanavond ;-). Deze middag ben ik ook even naar 'the mall' (of het winkelcentrum) geweest. Ik wou eens wat buiten zijn en op die manier had ik ook een doel om naar toe te gaan. Ik was eigenlijk nog op zoek naar enkele huishoudelijke handigheidjes en zo ben ik bij ‘the container store’ terecht gekomen. Ze hebben daar écht alles dat iets kan ‘containen’ en is dus helemaal iets voor een organisatiefreak als ik ;-). Voorlopig heb ik er alleen kapstokken gekocht, maar ze hadden nog zoveel meer spulletjes die ik graag wil hebben en die ook superhandig zijn, dus ik ga zeker nog terug!


Op de terugweg was het weer terug wat omgeslaan. Het heeft gelukkig niet geregend of gesneeuwd, maar zorgde wel voor enkele prachtige fotomogelijkheden.

In de 'iets' beter gestelde buurt van Cherry Creek

Ja, dit is een gewone éénrichtingsstraat
met 3 rijvakken naast elkaar

Terug op het appartement wou ik nog vlug enkele praktische zaken in orde brengen. Zoals de was, de afwas e.d. maar ik besloot eerst de blog aan te vullen. En toen gebeurde het… bam, Ilse in het donker… Ik dus even op de gang gaan zien en blijkt dat er een grote panne is, want iedereen zit zonder elektriciteit. Ik ben blijkbaar ook niet de enige die even op de gang komt zien. En zo leer ik Mike en zijn zoontje Henry (3 jaar) kennen. Ze wonen hier nog maar een weekje. Henry is echt supernieuwsgierig en wil alles weten. Leuk! Ik leen hen ook een kaars uit, want die hebben ze nog niet in huis. Op die manier kunnen ook zij terug een beetje licht maken.


Ondertussen geraakt ook de batterij van mijn computer bijna op, wat betekent dat ik hier ga afsluiten. Ik weet niet hoe groot de panne is, maar zie in de eerste straten rond ons ook niet veel licht branden. Enkel de verkeerslichten blijken nog te werken en ik zie ook een klein beetje licht branden ter hoogte van het ziekenhuis. Verder zijn er heel wat sirenes te horen ook...
Hopen maar dat het snel opgelost geraakt!




Ondertussen een half uurtje later en panne lijkt opgelost... althans hier in de straat.

Eerste stapjes in de Amerikaanse wereld

Maandag

’s avonds besluiten Thomas en ik thuis te koken en er een gezellige avond van te maken. Omdat ik nog wat ‘female care supplies’ (zoals ze het hier noemen) nodig had, besloot ik het er op te wagen dat ze dat in de apotheek wel zouden hebben. Ik had geen zin om ver te lopen en de apotheek is slechts 5min, dus zeker het proberen waard! Thomas stelt voor om meteen ook te kijken voor een flesje wijn, gezien daar op de hoek ook een ‘liquor store’ zou zijn. Eenmaal daar aangekomen, vind ik het toch wel een vreemde combinatie… ‘Pharmacy AND liquor store’. Ideaal voor mensen die het beu zijn, kunnen ze direct een hele zak pillen kopen en wat drank om het mee door te spoelen… Nee, ik vind het persoonlijk geen goeie combinatie, deze twee ‘speciaalzaken’ in één. Maar voor deze keer komt het ons wel goed uit.

Thuis maken we een lekker pasta klaar, die toch enige pit mist doordat de tomaatjes op waren. Daarna kijken we naar ‘The princess and the frog’. Hoewel ik echt mijn best heb gedaan, hebben we de film halverwege stopgezet, want ik viel in slaap. Jammer, maar het vervolg zal voor morgen zijn.

Dinsdag

Deze morgen al weer vroeg op… al om 6u klaarwakker. Nog een poging gedaan om terug te slapen en wat te blijven liggen, maar zonder veel succes. Ik moet er echt iets op vinden, want ik maak Thomas iedere keer wakker, terwijl hij net zijn slaap nodig heeft. Anders wel al relatief goed aangepast aan de tijd hier. Ik kruip relatief vroeg in mijn bed (22u) en ben vroeg op. Langer opblijven is echter niet zo makkelijk als het lijkt, want ik val gewoon in slaap bij wat ik doe.

Nog eventjes verder ons appartement herschikt en daarna naar Thomas z’n werk voor een infosessie over verschillende visa’s. Niet zo heel erg veel bijgeleerd, maar wel interessant om enkele contactadressen te hebben wanneer er problemen zouden zijn.

Voor de rest deze morgen niet veel gedaan. Voornamelijk bezig geweest met herschikken (ja, net zoals bij mijn koffers maken, zal ook het herschikken van ons appartement waarschijnlijk enkele weken in beslag nemen). Daarnaast heb ik, net zoals gisteren enkele skypegesprekken gevoerd. Vandaag ook voor het eerst met Julie (nicht Thomas) kunnen skypen. Toch wel een leuke manier om in contact te blijven!

In de namiddag besluit ik dat het tijd is om boodschappen te doen… ons brood en de melk zijn ondertussen bijna op en als we eten wilden hebben voor morgen moest ik dus naar de winkel. Het is prachtig weer, wel redelijk wat wind, maar ik zie het helemaal zitten. Dus ik vertrek vol goeie moed naar de King Soopers. Onderweg neem ik nog eventjes de tijd om enkele foto’s van de Amerikaanse straten te nemen. Met deze zon toch nog wel enkele leuke foto’s te maken (al is het in een haast, ik moet er eens meer tijd voor maken).

Ik passeer tijdens het half uurtje wandelen naar de winkel ook 3 kerken. En deze zijn dan nog maar in slechts één straat te vinden. Kan je gaan inbeelden hoeveel er hier niet staan verspreid over Amerika…

Berean Bible Church

International Society for Krishna consciences

Grace Memorial Church

Bij aankomst aan de King Soopers een toch wel apart reclamebord...

Griepvaccins verkrijgbaar in de supermarkt!

Daar toe gekomen is het toch wel even zoeken in de winkel naar de dingen die ik nodig heb. Ik wil voor vanavond een lekker hapje klaarmaken met bladerdeeg, brie en appeltjes (met dank aan Charlotte voor het recept!). Bladerdeeg in het Engels? Oei, daar begint het al… ik heb geen idee, veronderstel iets met ‘pastry', maar zeker weten doe ik het niet, dus besluit het ook maar niet te vragen. Op zoek dan maar. Waar zou zoiets liggen? Ik heb 3 opties: de broodafdeling, de koelafdeling of de taartafdeling. Bij de broodafdeling wordt al snel duidelijk dat ik het hier niet zal vinden. Enkel voorverpakt brood in zakken en alle soorten zachte broodjes samengeperst in een doorzichtige zak zijn hier te vinden. Gelukkige hebben ze ook een – al is het vrij beperkt – een ‘vers brood afdeling’, dat neem ik in ieder geval al mee. In de koelafdeling is niet zo veel te vinden als bij ons. Enkel vlees, kaas, melk, enkele vruchtendranken en yoghurt. Zucht, dit begint stilaan frustrerend te worden! Op naar de taartafdeling… dit is echt mijn laatste hoop, want waar anders kan ik dit vinden? Hier besef ik des te meer dat ik effectief in Amerika ben. Verschillende soorten bloem vind ik hier wel, maar voor de rest enkel kant en klaar deeg voor véél te dikke, hoge en zware Amerikaanse cakes. Ook hier dus geen succes. Geen bladerdeeghapjes voor vanavond dus…
Na een goed uur in de winkel te hebben rondgelopen heb ik ongeveer alles gevonden wat ik zocht. Dan maar vlug betalen (wat een stuk meer kost dan ik verwachtte) en alles in mijn tassen laden. Ik sleur toch weer een goeie 14liter drank mee (de standaard maat is nu eenmaal een gallon) en nog wat extra spulletjes. Als ik buiten kom is het weer volledig omgeslaan. Waar eerst de zon scheen hangen nu dikke grijze wolken en kleine spettertjes druppelen neer. Ik maak vlug voort en zet er een stevige stap in terug naar huis. Door de felle tegenwind lijkt dit echter een stuk trager te gaan dan gehoopt. Na amper 100m veranderen de kleine druppels in hagelstenen… fantastisch, met de wind van voren! Niet veel later verandert de hagel in sneeuw en volgt er een echte sneeuwstorm met veel wind en erg natte sneeuw!

Nog voor ik het goed en wel besef ben ik doorweekt en sleur ik ondertussen zeker 5kg extra mee aan water. This is it! I’m staying inside the house the next three months! Bij aankomst aan het appartement doen mijn vingers zo veel pijn dat het me amper lukt de sleutels uit te halen. Ik ben dan ook helemaal blij als er net iemand naar buiten komt! Ik warm eerst nog eventjes op voor ik de sleutels van het appartement te pakken krijg.
Vlug mijn pyjama aan en mijn lekker warme kamerjas en opwarmen maar! Nog eventjes de boodschappen wegstoppen en me dan in de zetel nestelen. Fantastisch!

Vetrek naar Amerika

Wekker loopt af om 5u30, maar bedje voelt zo goed dat ik nog even blijf liggen tot 6u. Maar dan moet ik eruit, D-day is aangebroken... aan de ene kant ben ik best zenuwachtig en blij dat ik mag vertrekken, aan de andere kant komt het besef dat ik deze keer écht afscheid moet nemen van verschillende mensen.

Ik besluit dan ook om eerst naar Charlotte te gaan om mijn laatste boterkoek en om echt afscheid te gaan nemen. Eerst alle praktische zaken regelen en de broodjes betalen... en dan het moeilijke werk. Terwijl Charlotte nog even naar de winkel moet, dringt het écht tot me door dat ik er weg ga... traantjes blijven dan ook niet uit! Ik ga het daar zo erg missen... maar ik kom ook zeker terug!

Terug thuis nog even checken of ik alle belangrijke documenten mee heb en dan auto laden... want er moeten toch 4 koffers in (2 grote, 2 kleine). Vreemd dat je je hele verleden en heden in een aantal tassen probeert te proppen... onmogelijk en daarom blijven ook veel spulletjes thuis. Maar de herinneringen kan ik uiteraard wél allemaal meenemen.

Met z'n allen rijden we naar Zaventem... eenmaal daar aangekomen laat ik eerst mijn trekkingsrugzak inpakken, zodat hij zeker nergens blijft aan haperen en niet kan openscheuren. Alles voor de zekerheid :-)

Ik met mijn véél te zware (22,1 kg)
trekkingsrugzak

Trekkingsrugzak laten inpakken
(voor de geïnteresseerden: kost 5 euro per object)

Daarna eerst gaan inchecken. Net op tijd, want slechts 2 personen voor mij, maar daarna komt er een hele groep inchecken. Inchecken gaat dan ook erg vlot, zodat er nog tijd is om iets te drinken. Terwijl je samen een laatste glaasje drinkt voel je de spanning hangen, want iedereen weet dat er hoe dan ook een afscheid volgt.

Ik met Siebe

Christel, Siebe en Ilse (leuk hoe een kindje gewoon z'n ding
doet en zich nergens iets van aantrekt!)

Ilse met papa

Afscheid valt ons allen zwaar, maar er worden alsnog enkele foto's genomen. Nog eens zwaaien als ik net door de douane ben en nog een laatste glimp opvang van iedereen die meegekomen is.

Ik met Katrijn en Inne

Papa, Katrijn, ik, Inne en mama (de traantjes probeer ik
nog te verstoppen, maar tevergeefs)

Christel, ik en Peter (de laatste foto met als gevolg dat
de traantjes niet meer te verstoppen zijn)

Nog een laatste keer zwaaien voor ik
de douane passeer

Daarna moet ik mezelf even tot bedaren brengen en door gaan naar de bagagecontrole. Normaalgezien een vrij strenge controle, maar deze keer was het meer van 'loop maar gewoon door, we hebben geen zin om te werken'. Schoenen moesten niet uit, vloeistoffen moesten niet afzonderlijk, pc mocht weggeborgen blijven... tja, ik heb er geen probleem mee, dan ben ik er sneller door. Uiteindelijk aan de gate moet ik dan toch nog een uurtje wachten voor het inschepen kan beginnen. Ik kijk ondertussen naar de opstijgende en landende vliegtuigen en stuur de kenmerken van het vliegtuig nog even door. Op die manier kon mijn vliegtuig mooi gefotografeerd worden door papa.

Op het vliegtuig heb ik jammergenoeg niet echt een ideale plaats. de indeling is 2-5-2. Ik zit helemaal in het midden op een mannenrij. Ik hoop er het beste van te maken en hoop dat mijn medepassagiers iets te vertellen hebben... jammergenoeg moet ik mijn mening herzien. rechts van me zitten twee ICT-mannen in kostuum. Die praten alleen maar over werk en computers en het duurt dan ook niet lang voor de pc's worden bovengehaald en er wordt gewerkt. Niet bepaald boeiend. Rechts van me zitten 2 mannen die elk afzonderlijk reizen. De verste zit constant verdiept in een leesboek. Die vlak naast me leest in een of andere cursus (in een taal die ik niet kan lezen). Zucht... Na de lunch verrek ik iets in mijn nek. Enorm vervelend, want blijft bijna de hele vlucht een zeurende pijn. Kort na de kleine verrekking krijg ik ook een enorme kramp in mijn kuit. Ik hoop maar dat het hier bij blijft... Ik besluit een beetje te slapen, want niet veel nachtrust gehad. Gelukkig heb ik een nekkussentje bij. Maar 8u vliegen zonder praten wordt zelf mij na enkele uren te veel... ik haal dus mijn chocoladebolletjes boven en probeer daardoor een gesprek aan te knopen. Niemand is echter geïnteresseerd in een chocoladebolletje (nochtans héél lekker), behalve de man links van mij. Ik spreek engels (omwille van de onleesbare cursus en omdat hij engels praatte aan telefoon voor vertrek). Na een kort gesprek blijkt dat hij nederlands spreekt :-) ook goed. Niet echt een heel lang gesprek geweest, maar toch best interessant... Want de cursus die hij heeft is in het Zweeds geschreven. Hij is oorspronkelijk van Zweden, maar woont in Engeland. Daar studeert hij in Wales. Zijn voorlopige verblijfplaats is echter in België gelegen, omdat hij daar als journalist werk. Hij is nu onderweg naar Washington voor 3 dagen, daarna 3 dagen naar LA en dan terug naar België.

Zo kom ik rond 20u belgische tijd dan eindelijk aan in Washington. De overstap verloopt heel vlot. Papieren laten checken, vingerafdrukken controleren, bagage ophalen, bagage terug afgeven, even aanschuiven voor de handbagage controle... als alles op de band ligt (in een welbepaalde volgorde om snel door te kunnen gaan), vind ik dat het net iets te lang duurt voor mijn koffertje komt... en ja hoor, 'Whos bag is this?' ja, lap, heb ik het weer... bijna vergeet ik nog mijn gsm, die de jongen na mij gelukkig nog even komt brengen. Dus, controle van handbagage. Die overigens goed volgepakt zit tot 16kg met heel veel breekbare dingen... Alles wordt er stap voor stap uitgehaald en gecontroleerd. Alles gaat afzonderlijk door de scanner, maar uiteindelijk blijkt alles in orde. Krijg ik wel nog even mee dat beren niet toegelaten zijn (haha, grappig!) ik heb er namelijk 3 in mijn bagage zitten. Deze keer ook een nieuwe controle gehad, met een papiertje over mijn handen, om te controleren op drugs en andere stoffen.

Daarna wil ik toch even verwittigen dat ik goed aangekomen ben. Jammergenoeg heb ik echter geen bereik met mijn gsm... dus op zoek naar een betaaltelefoon, wat niet zo simpel bleek, want ze hadden ze net bijna allemaal weggehaald. Uiteindelijk toch één gevonden, blijkt dat ik enkel met muntjes kan betalen. Die heb ik niet, dus moet ik eerst gaan wisselen. Ik ga dus een winkel binnen, maar daar kan ik niets gewisseld krijgen als ik niets koop... zucht, volgende winkel dan maar. Ondertussen begint de tijd toch wat te dringen, want binnen half uurtje begint het inschepen al. Ik slaag er eindelijk in om Thomas te telefoneren. Hij kan op die manier iedereen op de hoogte brengen en daarna brengt papa ook nog Charlotte, Dana en Nele op de hoogte. Zo lukt het dus toch om iedereen te verwittigen en gerust te stellen.
Tijdens het wachten voor het inschepen praat ik met Eric. Hij zat ook op het vliegtuig vanuit Zaventem. Hij was nu terug op weg naar Denver, waar hij sinds september woont. Hij heeft nog geen werk gevonden. Hij is fotograaf en wil graag als fotograaf aan de slag op de skipiste. Dit blijkt echter moeilijker dan gedacht. Hij was nu een weekje naar Frankfurt geweest omdat de papa van zijn vriendin 50 werd. Zijn vriendin volgt binnenkort ook naar Denver om te gaan werken in een hotel. Dit is echter slechts tijdelijk, ze studeert namelijk nog (toerisme). Hopelijk kan ze dan volgend jaar definitief naar Denver verhuizen en heeft Eric tegen dan ook werk gevonden.
Eindelijk mag ik (als laatste groep) opstappen... mijn handbagage is echter te groot voor dit relatief kleine vliegtuig en ik moet het dus laten inchecken. Gelukkig moet ik hiervoor niet bijbetalen, maar ik zit er toch wat mee in, want al mijn waardevolle, persoonlijke en breekbare dingen zitter er in. Hopen dus maar dat alles in één stuk terug komt.

Aangekomen in Denver wil ik gewoon zo snel mogelijk naar Thomas... Ik kijk toch eventjes hoopvol of Thomas niet staat te wachten, maar zie hem niet en dus loop ik verder. Ik besluit eerst langs te gaan om aan te geven dat ik er ben voor mijn shuttle. Daar blijkt echter een probleem, want volgens hen is er niets gereserveerd. Vreemd, want Thomas zei dat hij dat had gedaan. Ik besluit Thomas op te bellen om nog eens na te vragen. Op zoek dus naar een telefoon. Die blijkt de andere kant op dan de bagage-claim en dus kies ik er voor om mijn koffers eerst op te halen. Ik zie mijn koffer al op de band en loop er snel naartoe om hem niet uit het oog te verliezen. Daarbij merk ik helemaal niet op dat ik Thomas voorbij loop en ook mijn naam niet hoor als Thomas me roept. Als ik mijn koffer van de band haal staat Thomas er opeens en het moet even tot me doordringen dat hij het echt is. Maar daarna vlieg ik hem in de armen!
Nog even mijn andere tassen van de band plukken en dan een taxi nemen. Dit komt uiteindelijk wel vrij duur uit (62 dollar), maar we zijn wel in een klein half uurtje op het appartement (met de shuttle minsten 1,5u onderweg).

Bij aankomst op het appartement heeft Thomas ook nog een kleine verrassing! Hij heeft een hele mooi bos rozen gekocht en een prachtige vaas! Wat het ik toch geluk met mijn ventje!

De koffers worden verzameld en we besluiten nog een hapje te gaan eten. Na mijn lunch op 13u belgische tijd heb ik enkel nog een klein broodje gegeten om 19u. Tegen de tijd dat ik hier ben is het al 3u belgische tijd maandagochtend. Dus ik had reuzehonger! We zijn pizza gaan eten in goosetown. Lekker!

Mijn koffers

Mijn koffers

Thomas en z'n Salvation (vindt het nog een
redelijk bier dat hij reeds gedronken heeft
en dus besluiten we beide dit te nemen)

Ilse en haar Salvation (staat er van versteld dat ze hiervoor 5 dollar vragen!)

Eindelijk eten!!!

Zo, dat was onze eerste avond hier... Daarna toch besloten om relatief vroeg (22u of 6u belgische tijd) te gaan slapen, want ik was toch best moe. Plan was om redelijk lang te slapen, want Thomas moest pas werken om 9u. Maar zoals altijd bij mij, deed ik het omgekeerde en was ik om 6u45 klaarwakker!

Vanmorgen voornamelijk veel geskyped. Leuk om iedereen al terug te kunnen zien en toch weer eventjes te kunnen praten. Daardoor blijft het werk hier wel een beetje liggen. Na het middageten samen met Thomas besluit ik toch eens in gang te schieten. Ondertussen al een deel van mijn koffers uitgepakt en een deel van het appartement herschikt. Niet gemakkelijk om alles een plaats te geven in een appartement die uiteindelijk al volledig in gebruik is. Maar ik kom er wel uit :-)

Eenmaal alles op orde staat (nu is het namelijk of er hier binnen een bom ontploft is) neem ik jullie mee voor een rondleiding door ons appartement. Nu ik er aan denk... tijdens het koffersuitpakken kwam ik ook de heerlijk Jules Destrooper koekjes tegen die we van Céline en Ben kregen... en hoewel ze er gewoon uitzagen, was dit het resultaat...

De iets dikkere koekjesdoos

De zelfmoordterroristkoekjes

Keep posted for more!